Zapraszamy całe rodziny od poniedziałku do soboty.
Kościół otwieramy o 6:45.
Zabierzmy ze sobą lampiony.

Przybądź Panie bo czekamy
Twego przyjścia wyglądamy,
Bo źle nam żyć bez Ciebie.

Gotujmy drogę Panu,
Prostujmy ścieżki Jego.
Przemieńmy swoje życie.
Odwróćmy się od złego.

Noc minęła, dzień jest blisko.
W jasnym świetle czyńmy wszystko.
Ze snu już powstać pora.

Pan jest blisko, między nami
W tłumie ludzi gdzieś wmieszany
Czy umiem Go zobaczyć?

Pan jest blisko i też czeka.
Czy przyjść może do człowieka?
Czy kocham Go prawdziwie?

Trwają przygotowania wystroju adwentowego w naszym kościele parafialnym. Ksiądz Prałat Tadeusz Wilk jest baaaaardzo mile zaskoczony zaangażowaniem Parafianina z ul. Browarnej. Młody człowiek wspomógł proboszcza użyczając swoje auto i poświęcając cenny czas wolny. Bóg zapłać za piękne świadectwo bezinteresownej posługi wobec parafii!

Tradycyjnie w dzień św. Katarzyny Aleksandryjskiej modliliśmy się z kolejarzami i za kolejarzy. Pilskie Koło Katolickiego Stowarzyszenia Kolejarzy Polskich podczas Mszy Świętej o godz. 9:00 dziękowało za blisko ćwierćwiecze istnienia i prosiło Boga o potrzebne łaski za przyczyną Świętej Patronki.

Ks. Prałat Tadeusz Wilk podczas Mszy Świętej wspomniał o tym, że w wielu językach świata „kolej” określana jest jako „żelazna droga, droga z żelaza” i życzył kolejarskiej braci, aby trzymali się żelaznych życiowych zasad, aby trwali mocno przy Bogu, podobnie jak czynili dotąd.

Dołączamy się do tych życzeń i wierzymy, że po ustaniu pandemii COVID-19 spotkania duszpasterstwa kolejarzy nabiorą nowej dynamiki.

Słowa z Księgi Rodzaju (4,10) wypowiedziane przez Boga do Kaina, który zamordował swego brata Abla, na przestrzeni wieków nabierają aktualnej wymowy. Św. Jan Paweł II w encyklice „Evangelium vitae” napisał: „Nie tylko krew Abla, pierwszej niewinnej ofiary zabójstwa, woła głośno do Boga, który jest źródłem i obrońcą życia. Także krew każdego innego człowieka zabitego po Ablu jest głosem wznoszącym się do Pana.” Papież Polak podczas warszawskiej beatyfikacji 108 męczenników II wojny światowej w 1999 r. powiedział: „Błogosławieni męczennicy wołają do naszych serc: Uwierzcie, że Bóg jest miłością! Uwierzcie na dobre i na złe! Obudźcie w sobie nadzieję! Niech ta nadzieja wyda w was owoc wierności Bogu we wszelkiej próbie!”

Od 75 lat również z pilskiej ziemi woła głos krwi męczeńskiej. Na terenie naszej parafii, przy dworcu kolejowym, została pochowana s. Ksaweria Rohwedder SCS, jedna z szesnastu Sióstr Katarzynek – męczennic z 1945 r., których proces beatyfikacyjny dobiega końca. Na oficjalnej stronie zgromadzenia możemy odnaleźć następujące informacje:
Siostra Ksaweria – Maria Rohwedder, ur. 25 V 1887 r. w Płoskini, koło Braniewa, śluby zakonne – 23 IV 1907 r. w Braniewie. Zaangażowana w pracę wychowawczą, następnie mistrzyni postulatu, przełożona klasztoru w Braniewie. Za swoją postawę duchową i radosne usposobienie otoczona była dużym autorytetem i szacunkiem współsióstr. W roku 1941 powierzono jej urząd przełożonej w szpitalu na Wzgórzu św. Andrzeja w Ornecie. Tam też podczas II wojny światowej wiele wycierpiała z rąk gestapo. Została zmuszona do opuszczenia Ornety i podjęła pracę w szpitalu w Dobrym Mieście. Tam również nie zaznała spokoju, tym razem z rąk żołnierzy Armii Czerwonej. Pędzona przez żołnierzy wraz z innymi siostrami do Olsztyna wciąż doświadczała prześladowań i upokorzeń. W czasie ewakuacji ludności, w wagonie do przewozu zwierząt, na stacji w Iławie, została brutalnie pobita przez żołnierza radzieckiego, który rzucił ją na ziemię, bił kolbą w brzuch i po bokach, pięściami uderzał w twarz. Gdy pociąg dotarł do Piły jeszcze żyła. Swoje cierpienie znosiła z godnością. Umierając polecała swego oprawcę Bogu i przebaczyła mu, tym czynem wzmacniając współtowarzyszy podróży. Zmarła 25 listopada 1945 r. w Pile.

Właśnie 25 listopada – w dzień św. Katarzyny Aleksandryjskiej, patronki Sióstr Katarzynek i patronki kolejarzy, prosimy Boga o rychłą beatyfikację Sióstr Zakonnych – Męczennic z 1945 r. Być może nigdy nie odnajdziemy miejsca pochówku s. Ksawerii, ale będzie naszą szczególną orędowniczką w niebie i po ogłoszeniu błogosławioną Kościoła, będziemy modlili się przez jej wstawiennictwo. My tego nie możemy usłyszeć, wszak jesteśmy tylko ludźmi, ale przecież głos jej krwi głośno woła z naszej pilskiej ziemi do Pana Boga…

Tradycyjnie, w ostatnią niedzielę roku kościelnego, przeżywamy Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata. Po Mszy Świętej o godz. 10:30 ks. prałat Tadeusz Wilk, jako ojciec parafii, polecił Bogu całą naszą wspólnotę w akcie poświęcenia rodzaju ludzkiego.

Tego dnia przypada także święto patronalne Akcji Katolickiej, co było okazją do szczególnej modlitwy w intencji POAK – jest to idea bliska sercu Księdza Proboszcza, który przed laty był diecezjalnym asystentem Akcji Katolickiej.

Naszą modlitwą ogarnialiśmy także organistów – p. Zuzannę i p. Adama – w dzień św. Cecylii, patronki muzyki kościelnej. Nasze modły płynęły też do Boga za ks. prałata Tadeusza Wilka, który posługiwał jako wykładowca muzykologii w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej w Koszalinie.

„Pamiętaj, że umrzesz”, „pamiętaj o śmierci” – tak można przetłumaczyć łacińskie słowa zawarte w nagłówku. W naszym rozumieniu – ludzi wierzących – to nie jest jakieś straszenie nieuniknionym fizycznym końcem każdego z nas, ale zachęta, by podczas ziemskiej pielgrzymki pamiętać o tym, że naszym celem jest wieczność w Bogu.

W drugiej połowie miesiąca warto zwrócić uwagę na to, że w tym roku przez osiem dowolnie wybranych dni listopada możemy ofiarować odpust zupełny za naszych Zmarłych. To wielki dar, który zapewne w pełni docenimy, gdy sami już będziemy po drugiej stronie życia. Nasi Parafianie mają nieco łatwiej, gdyż przy kościele znajduje się grób ks. prałata Kazimierza Helona, gdzie możemy wypełnić jeden z warunków uzyskania odpustu – pobożnie nawiedzić miejsce pochówku zmarłych. Na terenie parafii znajdują się jeszcze trzy cmentarze – dawny cmentarz katolicki przy ul. Powstańców Wielkopolskich oraz dwa cmentarze wojenne na Leszkowie – tam także można spotkać osoby modlące się za zmarłych. Zacięte walki o Piłę w lutym 1945 r. sprawiły, że groby poległych żołnierzy, zapewne znajdują się jeszcze w innych miejscach, których dzisiaj nie potrafimy zlokalizować. Gdzieś w okolicy dworca PKP znajduje się grób sługi Bożej s. Ksawerii SCS…

Okazuje się, że na terenie naszej parafii (skrzyżowanie ul. 11 Listopada i ul. 14 Lutego) w kwietniu 2012 r. natrafiono przypadkowo na najstarszy chrześcijański cmentarz w Pile. Odnaleziono wtedy szczątki 19 osób z lat 1390-1420, a najprawdopodobniej w pozostałej części dawnej nekropolii pozostały jeszcze nieodkryte groby. Jedna z hipotez mówi, że blisko tego miejsca znajdował się kościół pw. św. Wojciecha… Dawnych pilan pochowano na cmentarzu komunalnym pod koniec października 2012 r. – dziś znajduje się tam głaz z odpowiednią inskrypcją.

„Memento mori” – zdają się nam mówić dawni pilanie, pochowani w różnych miejscach naszego miasta. Niech ta refleksja pobudza nas jeszcze bardziej do czynienia dobra, do naśladowania Chrystusa Pana, do budowania cywilizacji miłości. Ci, którzy nas wyprzedzili w drodze do wieczności już nie mogą tego uczynić, my jeszcze jesteśmy na pielgrzymkowym szlaku i starajmy się dobrze wykorzystać dany nam przez Boga czas.

„Gość Niedzielny” z 15 listopada br. zawiera ciekawe informacje dotyczące kończącego się procesu beatyfikacyjnego Sióstr Katarzynek. Wśród nich jest sługa Boża s. Ksaweria Rohwedder CSC, której grób znajduje się w nieznanym miejscu na terenie naszej parafii – w okolicy pilskiego dworca PKP. Zapraszamy do lektury!

Na cmentarzu wojennym na Leszkowie pochowani są m.in. Polacy, którzy wierzyli w zmartwychwstanie do życia wiecznego w niebie i w zmartwychwstanie Najjaśniejszej Rzeczypospolitej.

W Narodowe Święto Niepodległości chcemy, szczególnie w tym roku, prosić Boga o błogosławieństwo dla naszej umiłowanej Ojczyzny. Niech ta modlitwa – za Polskę – towarzyszy nam jak najczęściej. Na terenie parafii znajduje się cmentarz wojenny sprzed stu lat, gdzie pochowani są ludzie różnej narodowości i różnych wyznań. Spoglądając na mogiły naszych Rodaków, modlimy się o życie wieczne dla nich, dziękując za największe poświęcenie dla Polski – za dar życia.

Niech w trudnych chwilach towarzyszy nam piękna pieśń „Boże, coś Polskę” i słowa w niej zawarte:
Wróć nowej Polsce świetność starożytną
I spraw, niech pod Nim szczęśliwą zostanie…

Pandemia koronawirusa przyczynia się, niestety, do śmierci wielu naszych Bliskich i Znajomych. W ostatnich dniach powrócili do Domu Ojca kapłani diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej – nasi dawni duszpasterze – ks. Józef Białasik, misjonarz w Boliwii (na zdjęciu po lewej stronie jako wikariusz naszej parafii od 23 lutego 1992 r. do 27 sierpnia 1993 r.) zmarł 26 października br. i został pochowany w Zbąszynku oraz ks. profesor Edward Sienkiewicz (na zdjęciu po prawej stronie jako wikariusz naszej parafii od 25 sierpnia 1995 r. do 19 lutego 1997 r.) zmarł 3 listopada br. i został pochowany w Kołobrzegu.

Niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen.